S O N M E K T U P
I.
Bu sana son seslenişim
Bu sevdama son seslenişim aslında
Her şey seninle başlamıştı
Seninle anlam bulmuştu yaşam
Çünkü sen
İçimde gitgide artan coşkunun
Çünkü sen
İçimde yeşeren fidanın
Çünkü sen
İçimde büyüyen sevginin adı oldun
Seninle hapishaneler
Makam-ı Yusuf oldu gözümde
Seninle cehennem ateşleri
İbrahim’in gölüne döndü bedenimde
Ve seninle tuzla kavrulan bağrına
Su serpmedi Kızılırmak’tan karakoyun
Ömrümün bozkırında
Seninle silindi acılar
Sözcüklerin hiçbir şeyi anlatmaya yetmediğini
Ve sevdayı anlatmanın mümkün olmadığını seninle anladım
Evet seninle açılmamıştı ama
Seninle kapanıyor perde
Bundan sonrası
Ve gayrısı yok artık gönül defterimde
Hep iyikilerle,varolasınlarla
Nakış nakış işledim sevdamı
İki düz bir ters değildi örgü
İyikilerin arkasına
keşkeleri saklamadım çünkü
Beynimle,yüreğimle ve bedenimle
Sana verdim yaşamımı
İhanet şerbetini içmeden
Dostluğa kan sıçratmadan
Ben hiç böyle sevmedim
Hiç kabe diye yüz sürmedim sevdiğime
Adınla başladı her şey
Ve adın tamamladı her şeyi...
II.
Şimdi senden uzaklarda
Yokluğunun coğrafyasında
Niçinler sıralanıyor dağlar boyunca
Duygularımı ölçüsüzce harcamak
Sevgide sınır tanımamak
Yine hançer sapladı sırtıma
Yine kahpe bir kurşunla kanlar içinde kaldı bedenim
Seni görmemek
Sesinden mahrum yaşamak
Ve gözlerine hasret kalmak
Kahrederken beni
Kan damlarken gözlerimden
Beklemenin sıcağıyla kavrulurken
İçimdeki fidanlar
Betonlara yenilen
Asırlık çınarlar gibiyken yüreğim
Yalnız kalmayasın diye
Güvercin kanadına sürerken yalnızlığı
-Ki Kerbela’da Hüseyin’den almışlardı
Korkusuzluğun ve zulme direnmenin gücünü bilirsin-
Seni sarsın diye
Dalgalara anlatırken sevdamı
Bensizlik denizine düştüğünde
Hep yanında olsun diye
Bir Yunus’a anlatırken sensizliği
Ve ellerimde toplayıp
Efsanelerin bütün iyilerini
Sevgim dolaşsın diye
Yürekten yüreğe
Bir mitoloji yaratırken adından
Senden geldi kurşunların en yağlısı
Ve ateşlerin en çaprazı
Şimdi niçinlerin sıradağlarında
İyi niyetlerimin katline çıktım
Amansız bir sürek avıyla
Yoruldum artık böyle olmamalıydılardan
Evet sana son seslenişim bu
Son kendimi ortaya koyuşum...
III.
Dert söyletir
Hal ağlatırmış sevdiğim
Hep kararlı
Hep umut dolu gözlerimde
Işık kalmadı artık
Işıkları söndürdüler bebeğim
Kurnazca ve haince
Karanlığa gömdüler aydınlık geceleri
Ve ellerini kullandılar ışıkları söndürürken
Oysa öylesine bağlanmıştım ki sana
Öylesine sarhoştum ki gözlerinin aydınlığında
Doğru söylemişti Yazar
“Ancak benzerim öldürebilirdi beni”
Ve benzerim yok etti bendeki beni
Şimdi Leyla’yı arayan
Bir çöl bedevisi gibi
Şaşkın,umutsuz ve bilinçsizim
Leyla dağda ya da çölde değildir
Leyla yürektedir
Bunu bile sezemiyorum
Kıblemi yitirdim
Kabesi yok artık ömrümün
Bir avuç suya değişti
Sevginin gücünü karakoyun
Ve ben kavalı elinde
Sevdası yüreğinde bir garip adamım şimdi
Yüreğimde gizlediğim demiştim adına
Yüreğimde gizlediğim olarak kalacaksın yanımda
Elveda ya da Hoşça kal’ı yok bunun
Son sesleniş diyorum buna
Artık adın yok
Adına inanç yok
Ömrümün geri kalanında...
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU
