SİVAS, OYYYYYYY SİVAS!
Şu Sivas’ın içinde
Ozanım yakılır
Şu bozkırın düzünde
Yarınım çalınır
Katran karasıydı elleri
Dillerinde gün görmemiş küfürlerle geldiler
Yalnızca sazı vardı Hasret’in
Metin’in dizeleri
Mahçup gülümsemesi Asım’ın
Ne diyebilirlerdi ki
Bu küfre bulaşmış yoz imana
Sustular
Beklediler
Duman doldu ciğerlerine
Buruk bir gülümseme kaldı dudaklarında
Şu Sivas’ın içinde
Ozanım yakılır
Şu bozkırın düzünde
Yarınım çalınır
Ölüm bulaşmıştı yüreklerine
Sokaklara salyaları akıyordu
Yalnızca şiirleri vardı Behçet’in
Akarsu’ların türküleri
Ve umuda tutunan elleri vardı
Otuz yedi canın
Ne diyebilirlerdi ki
Bu ölüme susamış yobaz sürüsüne
Çöküp kaldılar basamaklara
Sustular
Beklediler
Duman doldu ciğerlerine
Buruk bir gülümseme kaldı dudaklarında
Şu Sivas’ın içinde
Ozanım yakılır
Şu bozkırın düzünde
Yarınım çalınır
Kimi türkülerini alıp gitti
Kimi şiirlerini
Ay aydındı yüzleri
Bu toprağın sesiydi hepsi
Onlar konuşur
Ağıtlar dinerdi
Ne diyebilirlerdi ki
Bu vahşeti izleyen suskun milyonlara
Haykırdılar
Çıkınlarına doldurup aydınlık yarınları
Gittiler
Duman doldu ciğerlerine
Bir utancın yükü kaldı omzumuzda…
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU
