Günün Şiiri

Ü Ç Ü N C Ü M E K T U P
I.
Sevdasına ömür adadığım
Adına kurban olduğum
Adını yüreğime yaktığım
Sevmekten yorulur mu insan
Yorulur mu sevgiyi aramaktan
Yanıtsız değil sanırdım
Yanıtı kolay bilirdim
Oysa seni tanıdıkça anlıyorum ki
Yorgun düşebilirmiş insan sevmekten
Sevgiyi taşımak yorabilirmiş insanı
Yüzlerce binlerce kez sevgim
Yürek yürek bağırdı
Yüreğin inadına sağırdı oysa
Sesime ses ver
Yoksa boğulacağım dedim
Ses olmak istemiyorum dedin
Suçlu ve güçlü benmişçesine
Öznesi yitik cümleler diyarında
Edilgen bir fiilin sözde öznesiydim sanki
Etken olmaya sevdalı
Ama edilgenliğe mahkum yüklemler gibi
Elime el uzat
Savrulacağım yoksa dedim
Yitik özneler gibi kanattın yaralarımı
Her zaman haklı değildir insan
Ya da haklıyken de haksız olabilmelidir sevdiğine karşı
Bu kadar mı zor
Sevdiğine baş eğmek
-Ki sevdiğin hep baş eğmişken sana-
Sevmek sırçadan bir saraydır
Ve iki kişi taşıyabilir onu unutma
Yük ağırlaşıyor haberin olsun
Ellerim sızlıyor ağırlıktan haberin olsun
Omuz ver ikigözüm
Gurur yıkacak bu sevdayı
Gurur incitecek
İçimdeki çocuğu...

II.
Öznesiz konuşuyor
Sevdanın bilge yüzü
Öznesiz yaşıyor
Aşkın göçebeleri
Sesime ses ol
Vurulmasın içimdeki kırlangıçlar
Sesime ses ol
Ölmesin bende gizli senler
Bu konuşan sevdanın sesi
Çaresizliğin
Vurulmuşluğun
Ve sessizliğin sesi
El gün içinde boyun bükmek istemiyorum
Kan kusuyor
Kızılcık şerbetine yoruyorum
Kol kırılıyor
Yen içine saklıyorum acıları
Öznesi yitik cümlelere
Rehnetme beni
Eksik kalmasın
Aşkı saklayan cümleler
Seni böyle sevdim diye
Böyleleri çoğaltma ne olur
Seni sevdim diye
Eşdeğer tutma sevmeyi hüzne
Ayrılıkları
Acıları
Yok sayılışları
Ve dizi dizi terkedilişleri bilirim diye
Bilirim diye yaşamın göz yaşartan renklerini
Bir renkte sen ekleme ne olur
Bak yeter diyor sana
İçimdeki çoğul sevda
Bak gül diyor sana
Gözümdeki nemli bulut
Duymuyor musun
Görmüyor musun
Bak seviyorum diyor sana
Göğüs kafesimde atan yürek

III.
Yürüdüm yollar boyu
Sana uzandı çıkışlar
Köpürdüm dalgalar boyu
Sana döndü kıyılar
Özne belliydi aslında
Sadece gizlenmişti
Büyütmemek için
Depremin şiddetini
Hızlandırmamak için
Yaprak dökümünü
Tanımak diyorsun ya!
Böyle mi tanıyorsun beni diyorsun ya!
Kırarak,dökerek
Kanatarak yaraları
Acıları arttırarak söylüyorsun üstelik
Mil çekiliyor gözlerime
Bir acayip kararıyor gökyüzü
Gün geceye dönüyor ansızın
İnanmak diyorsun ya!
Bana inancın kaldı mı diyorsun ya!
Beni yakan ateşi harlayarak
Yüreğimdeki demiri kızıllaştırarak
söylüyorsun bunları
Hançer vuruluyor sırtıma
Salkım salkım ayrılık açıyor saksılarda
Acının ateşiyle kızarıyor karanfiller
Oysa tanımak
İnanmak değil midir
İnanmak sevmeyi anlatmaz mı
Yani seviyorum demek
Tanıyor ve inanıyorum değil midir
Anla bunu
Ve sil yüreğindeki kuşku karalığını
Sil ve tut ellerimi

IV.
Bu son olmalı bebeğim
Bu son olmalı
Kapanmalı bu defter
Ya hep
Ya hiç demelisin artık
Her mektup acabalar taşımamalı
Ve sitemleri yüklenmemeli
Her mektup
Her mektupta
Vuslat bir başka bahara kalmamalı
Gözlerim yoruldu
Yağışlı günler gibi bakmaktan
Yoruldu yüreğim
Zemheri ayazında kavrulmaktan
Ve sevdam yoruldu
Kırılmaktan,yanmaktan
Yana yakıla beklemekten
Kızgın demiri sulamanın
Toprağa tohum saçmanın zamanıdır artık
Bu son olmalı canımın içi
Bu son olmalı
Ya var olmalı bu sevda
Ya da susmalı yürek sonsuza kadar
Sözün özü
Bir yol ayrımındayız ki
Üçüncü bir seçenek yok
Bir başka boyuta dayanma gücü yok artık
İyi düşün
Duyguların imbiğinden damıtılmış
Ve sevdayla harmanlanmış bir yaşam sunuyorum sana
Düşün düşünebildiğin kadar
Bak karşında gürül gürül akıyor
Bağıra bağıra susuyorum
Hoşça kal ya da Merhaba
Unutma!
Seni bekliyorum....
                                                       Fatin Murat SEFERBEYOĞLU